UdomTeam – อุดมทีม.คอม » 2009

Archive for November, 2009

จองบัตรเดี่ยว 8 // 8 ธันวาคมนี้ // มีแค่ 8 รอบเท่านั้น

เดี่ยวไมโครโฟน 8

65 comments November 27th, 2009

      4 ทุ่ม ขับรถผ่านไปทางนางเลิ้ง เจอหมาตัวนึงอยู่กลางถนนบริเวณตัวหนอนเรืองแสงก่อนขึ้นสะพาน แรกที่เห็นรู้สึกเหมือนหมากร้านโลกทั่วไปที่ข้ามถนนเองได้ ขับเลยผ่านมาสักพักคิดได้ว่าบริเวณนั้นรถวิ่งเร็วมาก เพราะเป็นจุดขึ้นสะพาน ให้หมากร้านโลกขนาดไหนก็มีสิทธิ์ตายเอาง่ายๆ เลยขับรถกลับมาดูมันอีกทีนึง เอารถแอบข้างทาง หมายังอยู่ที่เดิม
      ผมดูอาการแล้วเหมือนมันโดนชน กระดิกระเดี้ยไปไหนไม่ได้คล้ายเพลงพี่เบิร์ด
      กลับตัวก็ไม่ได้ ให้เดินต่อไปก็ไปไม่ถึง
      เพราะเป็นถนน 6 เลน ผมข้ามไปหามัน นั่งห่างประมาณเมตรครึ่ง ในใจก็กลัวมันงับ เพราะถ้าเป็นหมาบ้าคงไม่รู้จะทำยังไง
     ผมเข้าใจว่ามันรู้สึกยังไง เพราะขณะผมนั่งอยู่รถโฉบหน้าโฉบหลังชวนตายมาก
     ผมนั่งมองมัน มันก็มองผม พยายามทำความรู้จักกันในเวลาอันสั้นกระเถิบเข้าไปหาจากเมตรครึ่งเป็นหนึ่งเมตร จากหนึ่งเมตรเป็นครึ่งเมตร มันยังนิ่งอยู่ที่เดิม ผมพยายามวางมือค่อยๆ เอื้อมมือไปครึ่งทาง
     วางแนบกับพื้น ระแวงกลัวมันแว้งกัด แต่ทำใจดีสู้หมา คิดในใจว่ากูมาดีนะกูมาดี มันเริ่มกระดิกหาง เค้าบอกว่าถ้าหมากระดิกหางแสดงว่าหมารู้สึกเป็นมิตร
     ผมเอามือไปให้ดมใกล้ๆ กล้าๆ กลัวๆ ลูบหัวเบาๆ มันเริ่มกระดิกหาง แรงขึ้นเรื่อยๆ พอกระเถิบตัวเข้าใกล้ มันโผเข้าในอกเหมือนลูกวิ่งเข้าหาแม่ กระดิกหางเป็นใบพัด เลียหูเลียหน้าผมจนเยิ้มไปด้วยน้ำลาย
     เห็นได้ชัดว่ามันกำลังรอความช่วยเหลืออยู่ ตัวสั่นเป็นลูกนก ถ้ามันร้องไห้ได้น้ำตามันคงไหลจนเสื้อเปียก ขามันอ่อนไปหมด ผมค่อยๆ อุ้มเลือดเปื้อนตัวผมแต่ไม่รู้ว่าเลือดมาจากส่วนไหน
     เป็นหมาตัวเมีย ขี้เรื้อนประมาณ 60% ของร่างกาย
     ระบุสายพันธุ์ไม่ได้ ตัวเตี้ย ขาสั้น มีแต้มดำที่หลังห้าหกแต้ม
     เปลี่ยนให้ครูเขขับรถ ผมไปนั่งเบาะหลังอุ้มมันไว้ ตัวยังสั่นไม่หยุด ตั้งใจว่าจะพาไปหาหมอ ระหว่างอยู่บนรถเช็คดูอาการปรากฏว่ามันยังสามารถยืนได้ และไม่ได้ถูกชนอย่างที่คาด คิดว่าที่มันยืนไม่อยู่คงเพราะกลัวจนเข่าอ่อนเหมือนคนจะเป็นลม แกะขนมคาราด้าในรถให้มันกินพลางๆ
     ตอนที่เอาฉีเคอะมาเลี้ยงก็มาในรูปแบบเดียวกัน เพียงแต่ว่าพอฉีเคอะขึ้นรถมันตะกุยทุกอย่าง แต่ตัวนี้ไม่มีแรงตะกุยเท่านั้นเอง
     จากนางเลิ้งมาถึง Y 50 โทรบอกให้เพื่อนสั่งข้าวไว้ มื้อแรกให้มันกินข้าวคลุกปลากระป๋อง นั่งคิดว่าจะทำยังไงดี เพราะถ้าเอาไปที่บ้าน ไวไวต้องไม่ยอแน่เพราะมันเป็นหมาขี้อิจฉา และหมาที่บ้านสองตัวก็เป้นภาระหนักอยู่แล้ว คิดเอาไปเลี้ยงที่ร้าน แต่ร้านก็ยังสร้างไม่เสร็จ มีแต่ช่างปูน 10 ชีวิต เผลอๆ ช่างปูนอาจทำเป็นอาหาร หรือไม่พื้นที่เทปูนอาจมีแต่รอยตีนหมาเต็มร้าน
     สุดท้าย ต้องเอากลับมาที่ออฟฟิศ ค่อยคิดอีกทีว่า รุ่งเช้าจะเอายังไง
     ก่อนปิดประตูเข้านอนมันเอาขามาเขี่ยกระจกเหมือนขอเข้าไปนอนด้วยดูน่าสงสารมาก ผมพยายามทำใจแข็ง มันเดินวนไปคาบของมาอวดเหมือนตัวเองเก่ง คาบรองเท้าแล้วเอามือมาเคาะกระจก พอเราไม่สนใจ มันก็เดินไปคาบสก็อตไบรท์ที่อยู่ในน้ำเดินมาเคาะๆ เห็นแล้วใจอ่อน แต่ไม่กล้าพาเข้ามาเพราะกลัวมันกัดของในออฟฟิศ ใจแข็งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เดินขึ้นข้างบน โดยมีสายตาละห้อยส่งตามเราไป
     ก่อนนอนเขียนกระดาษติดหน้ารั้วไว้บอกแม่ว่า
     อย่าเปิดรั้ว ข้างในมีหมาอยู่ ผมไปเก็บมา หมาจะหนีออกไป

31 มกราคม 2544

     ตื่น 9 โมงเช้า ป้ายยังอยู่ แต่หมาหายไป
     ระดมกำลังในออฟฟิศ 5 ชีวิต สเก็ตช์รูปพรรณสัณฐานหมาร้าย ออกตามหาทั่วหมู่บ้านสินธร แบ่งกำลังไป 3 ส่วน หน้าซอย ท้ายซอย ส่วนผมวิ่งเส้นกลางหมู่บ้าน คิดในใจว่าถ้ามันเป็นหมาเรา ก็เจอเอง
     สักพักนึง ขวัญเจอที่ซอย 9 นอนอยู่ใต้ท้องรถ และมีหมาฝรั่งยักษ์อีก 2 ตัววิ่งอย่างเร็วกำลังจะเข้าไปแดกมัน เราเป็นหน่วยกู้ภัยที่ไปทันเวลา มันคงจำกลิ่นผมได้ยอมให้จับมาอีกที
บริษัทพอดีพานิช สวมบทบาทเป็นบริษัทจอห์น โรเบิร์ต พาวเวอร์ พัฒนาบุคลิกภาพห     มาให้เข้าสู่สังคมไฮโซ เวลาเจอฉีเคอะจะได้ไม่เก้อเขิน ทำการขัดสีล้างสี เช็คช่วงล่าง เอเอายาเบตาดีนทาตามจุดขี้เรื้อน ซึ่งผมว่าทาคงไม่พอ จริงๆ ควรจะจับอาบทั้งตัว ถ้าหมาตัวนี้รู้ว่ายาเป็นของไวไวมันจะหนาว เหมือนกับเอาของสิงโตมาใช้
     จากหมาจรจัด ตอนนี้กลายเป็นหมาที่มีคนดูแลถึง 5 คน และตั้งชื่อให้สมกับความเป็นหมา ทุกคนเรียกมันว่า ไอ้หมาเย
     ตอนเย็น มนุษย์เยเข้ามาเยี่ยมพวกเราที่ออฟฟิศ เจอหมาตัวใหม่กระดิกหางเข้าไปทักทาย มนุษย์เยถาม ชื่ออะไร ทุกคนพร้อมใจตอบกันบอกว่า ไอ้หมาเย มนุษย์เยเล่นกับหมาสักพักนึง แล้วหันไปคุยเรื่องมะกรูดส่งออกนอกแทน สังเกตได้ว่ามนุษย์เยไม่เรียกชื่อหมาเลย

1 กุมภาพันธ์ 2544

     ฉีเคอะวิ่งออกจากบ้านแม่มาเยี่ยมที่ออฟฟิศตามปกติ แต่คราวนี้รู้สึกว่าในบ้านมีกลิ่นแปลกๆ ไป ฉีเคอะตามกลิ่น มาเรื่อยจนเจอไอ้หมาเย
     สองหมา เริ่มดมตูดกันและกัน
     ถ้าคนเราเป็นแบบนี้ก็ดี เริ่มเห็นตามงานสังคมต่างๆ ดมตูดกันก่อนว่าน่ารู้จักหรือเปล่า คงเป็นภาพที่น่ารักดี
     ฉีเคอะไม่ค่อยมีปากมีเสียงกับใคร เป็นหมาไฮโซมีการศึกษา ดมๆ สักพักแล้วเดินกลับไปบ้านแม่
     หายไปประมาณ 10 นาที
     ไวไววิ่งหน้าเล่อพุ่งเข้ามาแทนที่ ทุกคนสันนิษฐานว่า ฉีเคอะมันคงไปเล่าให้ฟังว่าที่ออฟฟิศมีรุ่นน้องมาใหม่ ไปรับน้องซะหน่อย
     ไวไวมายืนมองเฉยๆ ด้วยสายตาเย็นชา คิดว่า ถ้าตอนนั้นมีบุหรี่มันต้องเอามาสูบ ยืนเท้าสะเอว พ่นควันเป็นวงๆ ประกาศศักดิ์ดา
     ฉี่ตรงหน้าประตูบ้าน ทิ้งร่องรอยไว้เล็กน้อยก่อนจากไป
     ตอนนั้นเราก็ได้แต่ลุ้นกันว่า มันคงจะเข้ากันได้สักวัน อาจเป็นช่วงติดสัด

——————————————————————
หมาเย มาอยู่กับคุณอุดมเมื่อ 30 ม.ค. 2544
จากไปเมื่อ 25 พ.ย. 2552
8 ปี ที่อยู่ด้วยกัน……..ผูกพันแค่ไหน……..เกินบรรยาย
——————————————————————

7 comments November 25th, 2009

รายการ the IDOL คนบันดาลใจ – อุดม แต้พานิช

รายการ the IDOL คนบันดาลใจ
อุดม แต้พานิช
ออกอากาศ วันที่ 29 พฤศจิกายน 2552
เวลา 23.30 น. โมเดิร์นไนน์ ทีวี

6 comments November 23rd, 2009

a day BULLETIN – issue 70

issue 70

issue 70
20 – 26 November 2009

เวอร์ชั่น FlipBook
เวอร์ชั่น รูปภาพ jpg ขนาดใหญ่ – คลิกเพื่อ download

*สัมภาษณ์ใหญ่จุใจ เต็มอิ่ม 6 หน้า!!!!!!

Add comment November 20th, 2009

ติดตามความเคลื่อนไหวล่าสุดของเดี่ยว8 ผ่านทาง Facebook เดี่ยว8 ได้เลยครับ

เดี่ยว 8

http://www.facebook.com/pages/deiyw8/171909274127?v=photos&ref=mf

ติดตามความเคลื่อนไหวล่าสุดของเดี่ยว8 ผ่านทาง Facebook เดี่ยว8 ได้เลยครับ

*ล่าสุด ผังที่นั่งของบัตรราคาต่างๆ ดูด่วน!!

6 comments November 18th, 2009

udom with ukata

เป็นครั้งแรกที่อุดมอยากลองชุด ยูกาตะ ชึดประจำชาติของญี่ปุ่น ซึ่งความอยากนี้ดันเกิดขึ้นเพีย งแค่หนึ่งวันก่อนการแสดง แล้วการหาชุดยูกาตะในญี่ปุ่นมัน ง่ายซะที่ไหนละ ควานหากันทั้งโตเกียวก็ยังไม่มี

1 comment November 17th, 2009